درها و پنجره ها را بسته بودیم

 نمی خواستیم به دست شکمباره گان

 و ساعت سازان غارت و اسیر شویم

رازهای مان خانه و زمان ایستا بودند

م . در دلم خانه کردی مانند

میمونی تنها در قفس اش.

وقتی خوب نگاه کردم چهره ات را دیدم 

شبیه ،  شبیه سیبِ پیر فراموش شده

که در زمستان باز می یابی

بیماری عشق است که با فراموشی نمی میرد

از دست رفتن آن چه ، تو از دست نمی دهی

جای قاب عکسی رنگ پریده  بر دیوار

که در گذشته عکسی بر آن آویزان بوداین بیماری است

اما عشق ، م .این من بودم .

همانگونه که دراز کشیده منتظر بودم

چرت زنان بر فراز – سفر- به سوی پایان شب

منتظر تو بودم ، اما نیامدی ، نیامدی

در آن زمان در خانه مان مکانی داشتیم

و زمانی که پایان نمی یافت  ،آن ها از آن ما بودند و

در رویا دیدیم که دیگر بیدار نخواهیم شد

درمان می شدیم بی آنکه بدانیم از چه

شهلا اسماعیل زاده