شب سال نو

می خوابد ،  نفس می کشد در این سکوت،

در این خانه  که شما  زندگی می کنید

یک خانه اما چیست

اکنون ، ما دور هم هستیم و بر گرد چهره هامان

 سایه های سفید از نور شمع می رقصند

اکنون ، دیوار ها و سقف این خانه، پیرامون ما

گرم وسیاه اند و رفته اند

اکنون ، در خوابش ناله می کند و بیدار می شود

و دوازده بار صدا می زند مثل خروسی در شب

اکنون ، چشمان جادویی ما برق می زنند مانند اختران

و هر کس به راه خود می رود در همین خانه 

برگردان شهلا اسماعیلزاده


ه

ی رود در  همین خانه

آب

تشنه ام

تو هم که بوی آب می دهی

دیدن

پیش از آنکه پشت کنیم و برویم

دیدن تنها کاری بود که هنوز می توانستیم  انجام دهیم

دیدن به مثابه آخرین درود

یک بار دیگر نگاه کردن که چه بوده است

و چه از آن به جای مانده ,خانه ایی با سکوت مرگ بار

برای عنکبوت ها ، مارمولک ها و پرندگان

گناه ما نبود که آن خانه رها شده

و  آنجا آرام ویران  شد

ما باید پشت می کردیم و می ر

برگردان شهلا اسماعیلزاده